Projekt Famyuni

Nicolas Vigny

Nazywam się Nicolas Vigny. Od około dziesięciu lat pracuję w komunikacji i miałem już okazję tworzyć niewielkie projekty cyfrowe. To doświadczenie rozbudziło we mnie chęć budowania konkretnych narzędzi z myślą o korzystających z nich osobach. Właśnie z tym doświadczeniem, nie pretendując do roli specjalisty od wszystkich realiów pomocy rodzinnej, zacząłem wyobrażać sobie Famyuni.

Sytuację opiekunów rodzinnych poznałem, pracując dla systemu zabezpieczenia społecznego. Zainteresowanie tematem uświadomiło mi także, że opiekunowie są wokół mnie, choć wcześniej nie zdawałem sobie w pełni sprawy z ich codziennej pracy. Ich pomoc była obecna, czasem niezbędna, ale często mało widoczna.

Zacząłem więc czytać badania i przyglądać się tej kwestii bliżej. W Europie, a szczególnie we Francji, społeczeństwo się starzeje. Coraz więcej rodzin będzie musiało znaleźć własny sposób organizacji wokół bliskiej osoby potrzebującej pomocy. Opiekunów już dziś jest bardzo wielu. Za tą rzeczywistością kryją się pytania o czas, zmęczenie, zdrowie i miejsce każdego w rodzinie. Jestem przekonany, że kwestia ta będzie zyskiwać na znaczeniu w naszym społeczeństwie i że muszą powstawać rozwiązania wspierające osoby, których dotyczy.

Zastanowiłem się, co mogę wnieść na własną miarę, wykorzystując swoje umiejętności. Stopniowo ukształtował się pomysł: stworzyć wspólną przestrzeń, w której członkowie rodziny mogliby spotykać się wokół wspieranej bliskiej osoby, widzieć, co jest robione, lepiej się organizować i znaleźć własny sposób uczestnictwa lub wspierania innych. Tak narodził się projekt Famyuni.

Zacząłem o nim myśleć i nad nim pracować w połowie 2025 roku. Od tego czasu przyświeca mi wyzwanie, które łatwo opisać, choć trudno zrealizować: zbudować intuicyjną, łatwą w obsłudze platformę, naprawdę przydatną w życiu rodzin. Musi ona dostosowywać się do różnych sytuacji, nie oceniając ludzi ani nie zakładając, że każdy może pomagać w taki sam sposób.

Wiem, że platforma nie rozwiąże wszystkich trudności, z którymi mierzą się opiekunowie i ich rodziny. Wierzę jednak szczerze, że może przyczynić się do lepszego uwidocznienia pomocy, ułatwić dialog i pozwolić każdemu znaleźć swoje miejsce. W moich oczach ten projekt zasługuje na wypróbowanie.

Dalsze kroki będą powstawać w kontakcie z osobami, które żyją w takich sytuacjach. Proponując Famyuni rodzinom, słuchając ich i obserwując, co rzeczywiście im służy, będę mógł ocenić, czy pomysł odpowiada na prawdziwą potrzebę, i nadal go udoskonalać. To one osądzą jego użyteczność.